Tsurezuregusa

Battlestar Galactica Complete Series

2009-09-06T15:49:00.003+02:00

Niecałe dwa tygodnie w drodze, potem drugie tyle leżakowania w urzędzie celnym (naliczyli mi VAT - aua...) i w końcu paczka do mnie trafiła. Tadam! :)
Oto BSG w całej swojej okazałości:

Śmieciarz

2009-07-05T14:57:00.006+02:00

Jako, że ostatnio moje TV zaczęło dogorywać, porzuciłam granie na PS2 na rzecz handheldów i spędzam długie godziny z PSP, a co jakiś czas wyciągam też DS-a. Mam ostatnio chęć na przejście kilku zaległych RPG-ów, więc po skończeniu świetnej Jeanne d'Arc na PSP, gdy wyczytałam w jakimś growym serwisie newsowym, że na PlayStation Store pojawił się klasyk gatunku, przez wielu uznawany za jedną z najlepszych gier w historii czyli Final Fantasy VII, ucieszyłam się, że w końcu będzie okazja, żeby te opinie i zachwyty zweryfikować.

Potem radość została nieco przyćmiona przez wspomnienie ostatnich prób dojścia do porozumienia z dziwnymi programami, które zamiast dawnego połączenia przez zwykłą przeglądarkę, obsługiwały od jakiegoś czasu sieciowy sklep Sony. I uparcie odmawiały mi współpracy, twierdząc, że nie mogą się połączyć z serwerem... Heh. Ale na szczęście, Sony zmieniło poprzedni program na Media Go - mały kombajn multimedialno-katalogujący, który oprócz zakupów w PSS, pozwala też na uporządkowanie zbiorów save'ów, gier, filmików czy muzyki przechowywanych na karcie pamięci PSP. Ułatwia też ich przenoszenie na komputer i robienie kopii zapasowych, a przy okazji ma wbudowany odtwarzacz muzyki i kilka innych już niezbyt przydatnych wodotrysków.

I ma jedną poważną wadę - okrutnie śmieci w systemie przy instalacji. Przykład poniżej:

I to wsystko zamula mi teraz komputer dla jednej gry. :p nad którą na razie spędziłam jakieś 2 godziny, więc jeszcze nie wiem czy było warto. ;)

W gąszczu krzaków

2009-05-04T21:28:00.005+02:00

Japońskich krzaków . Czasem przychodzi mi na myśl, że mogłam sobie znaleźć jakieś mniej wymagające hobby i pouczyć się jakiegoś prostszego języka. Ale chwile zwątpienia szybko mijają. Chociaż próby walki z rozpoznawaniem kanji bywają bolesne. Zwłaszcza tych stylizowanych. Przykład: 伝説 - でんせつ - densetsu (pol. legenda). Poniżej w dwóch wersjach. Można szukać podobieństw samodzielnie. :D

Lost in translation

2009-04-05T21:06:00.003+02:00

Nie, to nie będzie recenzja świetnego swoją drogą filmy Sofii Coppoli. Będzie o anime. I o tym jak grupa subująca takowe może skopać przekład.

Skończyłam ostatnio oglądanie czwartego sezonu Maria-sama ga miteru, tłumaczonego zarówno przez Chihiro Fansubs jak i przez Gokigenyou. Ci ostatni zaczęli niestety od 6 odcinka, więc początek miałam okazję zobaczyć w wersji Chihiro. Od strony jakości technicznej odcinków - jes ok, ale ten przekład... Nawet mój kulawy japoński wyławiał z piosenki otwierającej każdy epizod zupełnie inny sens niż ten podawany przez "tłumacza". A przekład zrobiony przez Chihiro sensu nie ma, żadnego, czego dowód poniżej:

Na szczęście od połowy sezonu zaczęłam oglądać odcinki z napisami robionymi przez Gokigenyou i już po openingu wiedziałam, że to była dobra decyzja. Nigdy więcej anime z podpisem Chihiro. Howgh.

A ja idę obejrzeć jakąś inną kreskówkę. ;p

The following file is missing or corrupt

2009-01-25T16:50:00.004+01:00

Prawem serii w ostatni czwartek padł mi komputer w pracy. :D Po nocnym zdalnym apdejcie, włączony rano wyświetlił poniższy komunikat:

i mogłam spokojnie zająć się przeglądem prasy w oczekiwaniu na serwis. Ten dotarł po trzech godzinach (co było dość szybką reakcją) i zamiast zrobić instalację naprawczą wymienił dysk twardy i zgrał dane, tłumacząc, że tak jest szybciej i prościej, gdyż firma nie dała mu ani płytki z Winowsem, ani przenośnego napędu CD/DVD (mój firmowy pecet takowego nie posiada). Na kopiowaniu danych i poprawianiu ustawień osobistych spędziłam resztę dnia i po godz. 16 mogłam iść do domu, mając na koncie kilka artykułów prasowych i nowy HDD.

Właściwie, to mam jeszcze laptopa, który jest sprawny, więc może on będzie następny? ;)

Press a key to reboot

2009-01-14T20:43:00.009+01:00

Z pamiętnika użytkownika starego PeCeta:

Dzień pierwszy: niedziela. Godzina wieczorna, tak po 23.00, po wyciągnięciu piwa z lodówki, wchodzę do pokoju i od drzwi wita mnie blue screen na monitorze. Niestety przyczyny nie zdążyłam odczytać, załapałam się tylko na końcówkę tekstu o zrzucaniu pamięci fizycznej. Włączyłam maszynę na nowo, post-a przechodzi i zawiesza się na ładowaniu systemu. Heh. W BIOS-ie niby wszystko wygląda ok, ale reakcji żadnej na zmiany ustawień nie ma. Próba startu z płyty też kończy się czarnym ekranem w chwili, w której powinien pojawić się ekran startowy Windowsa. No cóż, piwo się skończyło, północ minęła, czas spać, bo w poniedziałek do pracy. Idę spać z myślą, że jutro-pojutrze jakoś się to da naprawić.

Dzień drugi: poniedziałek. Kombinuję. Odpinam dysk twardy, podmieniam kabel SATA, wpinam go w drugie gniazdo - bez zmian. Odłączam więc padniętą SATę i ładuję do komputera stary, wysłużony zapasowy HDD na PATA. Odpala od razu. 1:0 dla mnie - mam działający sprzęt i dostęp do sieci. :) Czas spróbować dostać się do tego padniętego dysku. Podpięcie go "na biegu" nic nie dało, więc wyłączam maszynę, ustawiam bootowanie z dysku zapasowego, start i... czarny ekran w tym samym miejscu co wczoraj. Przy starcie z CD-ka to samo. Najwyraźniej dziś się tam nie dostanę. Zabieram się za instalowanie brakujących na zapasowym dysku programów i sterowników.

Dzień trzeci: wtorek. Praca, szkoła, wieczorem doinstalowuję tylko kilka drobiazgów i idę spać z nadzieją, że następny dzień przyniesie jakiś przełom. W końcu jutro padnięty dysk jedzie do kolegi, więc może da się chociaż ustalić co mu jest.

Dzień czwarty: środa. Przez mroźne wichury, zaspy i oblodzone miasto docieram do Skrypka. Pierwsze dwie godziny spędzamy na zastanawianiu się co spowodowało, że jego komputer, na którym mieliśmy sprawdzić mój dysk właśnie odmówił współpracy. I to zanim wpięliśmy do niego padnięty dysk. Na szczęście problem udaje się rozwiązać i PC Skrypka wraca do życia. W międzyczasie wpinamy uszkodzony dysk, do kompa jego kolegi - objawy jak u mnie. U Skrypka to samo, więc wychodzi na to, że pod żadnym Windowsem działać cholerstwo nie będzie. Kolega wykopuje gdzieś linuxowe liveCD z Knoppixem 3.2. Pierwszy sukces - dysk widać! Drugi sukces - tylko jedna partycja nie daje się odczytać! To, że akurat ta, na której jest najwięcej danych, to już trochę gorsza sprawa... Ale nic to, czas zgrać dane. I tu zonk - Knoppix upiera się, że dysk, na który chcemy zgrywać dane można podmontować tylko w trybie read only i w żaden sposób nie chce się zgodzić na zmianę na RW. Heh.. Zbliża się północ, kończy się piwo, czas wracać do domu, następnym razem będzie lepiej.

Dzień piąty i dzień szósty: czwartek i piątek: doinstalowuję w domu na zapasowy dysk kilka zapomnianych programów. Przy okazji odkrywam, że TP SA odblokowała mi Polnet, który w ramach wprowadzonego przez tegoż ISP-a "zwiększania bezpieczeństwa użytkowników" został zablokowany jeszcze w grudniu jako rzekome siedlisko botnetu.

Dzień siódmy: sobota. Jadę do Skrypka zgrywać dane. Tym razem Knoppixem 5.2. Ten niestety uznaje kartę graficzną za urządzenie nieznane i postanawia nie odpalić x-ów. Wieczór z piwem spędzony w konsoli... Zapowiada się uroczo. Po podmontowaniu wszystich partycji linux krzyczy, że moja partycja z Windowsem jest "dirty' ale daje radę ją naprawić, tej z dużą ilością danych niestety nie... Nic to, trzeba zgrać co się da. Czas leci, a szaro-czarny ekran kopiowania danych wygląda coraz mniej interesująco. Ale udało się zgrać wszystko poza tym, co jest na największej partycji. Co prawda przy kopiowaniu plików z partycji systemowej wyskoczyło kilka błędów, ale reszta danych jest ok. Zaczyna się kombinowanie co można zrobić z tymi 60 GB, których Knoppix nie chce ani naprawić ani skopiować. Po kilku próbach okazuje się, że możemy sobie zrobić obraz partycji - i potrwa to jedyne 7 godzin... Jest niedziela, piąta rano, łeb mi pęka i skończyło się znowu piwo. Kolejnych godzin z widokiem na pasek postępu w trybie tekstowym i anemiczne zmieniających się cyferek przez znakiem % ukończonego zadania nie przetrwam. Zabieram to, co udało się zgrać i jadę do domu spać. Jak już się wyśpię, to odpalę system z nowego, pięknego twardziela, ewentualnie naprawiając instalację i uzupełniając ją, o tych kilka plików, które nie przetrwały transferu. I będzie tak jak dawniej. No prawie...

Dzień ósmy: niedziela. Nie powiem, żebym się wyspała. ale to nic. Zabieram się za reanimację komputera. Wpinam nowy dysk, odłączam zapasowy, na którym pracuję od tygodnia, włączam PC-ta... "Scan devices.... Hardware initiate failed. Please check device. The BIOS does not be installed, press to continue..." No żesz cholera... Szybkie poszukiwanie przyczyn problemu, kończy się wnioskiem, że SATA II wcale nie jest tak wstecznie kompatybilne jak być powinno i moja zabytkowa płyta główna wyposażona tylko w SATA I nowego dysku nie zobaczy, dopóki nie wyposażę go w odpowiednią zworkę a.k.a jumper. Bomba. A mam to gdzieś, idę na kręgle, zworki poszukam jutro.

Dzień dziewiąty: poniedziałek. Praca, dom, walki z padniętym dyskiem i systemem ciąg dalszy... Odkopuję w pudle z resztkami poprzedniego komputera stary napęd CD - yesss! siedzi w nim potrzebna zworka, którą pakuję do nowego dysku. Odłączam zapasowy na PATA, odpalam maszynę... Przeszedł post-a, jedt dobrze. :) Było dobrze, bo zamiast ekranu startowego systemu dostaję komunikat "Press a key to reboot". Wrrrr... Startuję znowu z zapasowego dysku, sprawdzam czy mam dostęp do danych na tym nowym - mam. Robię nowemu check diska - zero błędów. Ale bootować się z niego system nie chce. Start z CD też nie pozwala na instalację naprawczą na nowym - pada po pierwszym resecie. W konsoli odzyskiwania pracować się da, co jest... Czyli konsola odzyskiwania wraca na tapetę: chkkdsk - ok, diskpart - też ok. Partycja z Windowsem na nowym dysku ustawiona jako aktywna - ok. Rezultatów brak - press a key to reboot. No trudno, fixmbr, fixboot c: Powinno pomóc.
Nie pomogło... Mój nowy dysk nie jest i nie chce być bootowalny. Ehhh. Zainstalowany na nim system nie pojawia się na ekranie startowym do wyboru, a powinien. Wrrr. Nie odpala również z dyskietki startowej i z płyty. A żeby go tak... Dwa zbuntowane dyski w ciągu tygodnia, to trochę za dużo. Ale po ręcznym nadpisaniu boot.ini na dysku zapasowym (nie powiem, żeby wyjaśnienie jak to zrobić było proste i przejrzyste) są jakieś postępy - mam możliwość wyboru systemu przy starcie. Tylko, że ja chcę mieć startujący system na nowym HDD i docelowo JEDEN podpięty dysk. Ale to już nie dziś...

Dzień dziesiąty: wtorek. Praca, szkoła, dom.. No co za skurczybyk sprzedał mi takie paskudne przeziębienie... Ekran widzę podwójnie, więc ten wieczór spędzę bez dalszej walki z komputerem. Przez głowę przemykają nieśmiałe myśli, żeby zaorać ten nowy dysk do zera diskpart-em i postawić system na nowo... Ale nie, nie dziś, może jeszcze jest jakiś sposób żeby go namówić do bootowania i zostać ze starą windą i na starym profilu? Jak tylko się wyleczę i wyśpię...

Stay tuned, the saga will continue... ;)

Tension

2008-12-24T17:51:00.003+01:00

Przeczytałam kiedys zapowiedzi pojawienia się Tension, wpisałam na listę gier do sprawdzenia i zapomniałam, bo to długa lista. A wczoraj obejrzałam trailer i już wiem, co uszczknie mi kilka złotych z kolejnej wypłaty.

Zdaniem eksperta

2008-12-23T19:37:00.005+01:00

Trafił mnie rykoszetem odłamek kryzysu...

...czyli cytat dnia za Gazetą Bankową:

"Według ekspertów Deloitte obecnie banki powinny jasno i na bieżąco komunikować powody, zakres i cele działań, które mogą być negatywnie postrzegane przez pracowników, takich jak zwolnienia, zamrożenia rekrutacji itp. Ważne jest również przeprowadzanie badań opinii pracowniczych i praca nad negatywnymi wynikami. Ponadto istotnym posunięciem powinno być wspieranie pracowników w codziennych działaniach oraz promowanie kultury i wartości korporacyjnych."

A podobno nowomowa była znakiem szczególnym socjalizmu. Chociaż z drugiej strony... dobrze się jednak dowiedzieć, że zawsze można liczyć na wsparcie w "codziennych działaniach" i promocję kultury - że korporacyjnej, to już przecież drobiazg. ;)

Cały tekst jest tutaj.

Karoshi Suicide Salaryman

2008-12-19T23:01:00.004+01:00

Odkryłam nowy Biurowy Zjadacz Czasu o nazwie Karoshi Suicide Salaryman - gra polega na popełnianiu samobójstwa na różne sposoby - i tak przez 50 poziomów, na niektórych trzeba przy okazji rozwiązać jakieś proste puzzle, żeby sobie owo samobójstwo umożliwić. ;)

Miłej zabawy - gra jest tutaj.

A poza tym, odkąd wróciłam do PL mam wrażenie, że zapadam w letarg zimowy (choć za oknami raczej jest wczesnojesiennie), nic mi się nie chce (no... może poza graniem w Chrono Triggera na DS), w pracy oglądam sobie z bliska kryzys finansowy i debatuję nad opracowaniem notatek z wyjazdu do Nowej Zelandii. Ale nimi też mi się nie chce zajmować... Tylko zdjęcia udało mi się jakoś ogarnąć - tradycyjnie są na flickrze. Po selekcji zostało jakieś 1300 sztuk.

Czas powrotu

2008-10-30T20:58:00.002+01:00

I znowu pora wyruszyć w drogę - tym razem powrotną. Za niecałe 5 godzin samolot zabierze mnie do świata, który nie jest do góry nogami, gdzie życie toczy się zdecydowanie szybciej i zamiast wiosny jest już jesień. Po około trzydziestu godzinach podróży (aua...) wrócę do Warszawy i będę próbowała ogarnąć to, co się tam wydarzyło przez ostatni miesiąc. I odespać spodziewanego jet-laga, a potem przejrzeć MASĘ zdjęć i uzupełnić bloga. A na razie czas się zbierać. Do zobaczenia.

Queenstown na start

2008-10-27T10:45:00.009+01:00

Podróż przez dwie wyspy zakończona, wróciłam do Auckland i powoli zaczynam się oswajać z myślą, że moja nowozelandzka przygoda dobiega końca - już za 4 dni samolotem do Singapuru rozpocznę drogę powrotną do Europy. Ale na razie jeszcze ogarniam myśli i wspomnienia związane z trasą przebytą przez ostatnie dwa tygodnie, segreguję zdjęcia i przeglądam notatki, z których powinny powstać kolejne posty na blogu.

A wszystko zaczęło się w sobotę - 11 października, gdy po tygodniu aklimatyzacji w Auckland przyszedł w końcu czas na prawdziwą podróż i objazd Nowej Zelandii - plan zakładał start na odległym krańcu Wyspy Południowej i przejazd w stronę Auckland zahaczając po drodze o jak najwięcej ciekawych i wartych zobaczenia miejsc.

Start to pobudka o 4:30 w sobotni poranek (bolało), przelot Quantasem do Queenstown, po drodze międzylądowanie w Christchurch, odebranie w Queenstown na lotnisku samochodu i potem w trasę. Przy okazji po drodze obejrzałam sobie Alpy Południowe z lotu ptaka i lokalizację docelowego lotniska - tam naprawdę jest wokół pasa startowego sporo gór, co przy podchodzeniu do lądowania robi niesamowite wrażenie - zastanawiałam się o który szczyt zdążymy zahaczyć skrzydłem.

A potem można już było spokojnie rozejrzeć się po Queenstown, i jak tylko zniknęły pętające się po niebie chmurki i obejrzeć panoramę okolic miasta z Bob's Peak, na który wjeżdża kolejka linowa.

Następnie wizyta w niewielkim Arrowtown, po której mieliśmy okazję postać kilka minut w owczym korku w drodze do Te Anau (podobno tutejszy kodeks drogowy przewiduje stosowne zachowanie kierowcy w takich przypadkach i nawet można na egzaminie na prawo jazdy trafić na pytanie "Jak powinien zachować się kierowca trafiając na owczy korek?).

Na koniec dnia dane nam było, po przejeździe wzdłuż brzegów jeziora Wakatipu i przez okoliczne bezdroża, na których dzielnie wspomagał prowadzącego veyDera GPS (na następnym skrzyżowaniu za 85 km skręć w prawo...), zaliczyć pierwszy nocleg w backpakersach nad Lake Te Anau z landszaftowym widokiem na jezioro i perspektywą wyprawy do Milford Sound następnego poranka.

Lake Wakatipu

Lake Te Anau z okna backpakersów

Na wulkanie

2008-10-15T10:21:00.008+02:00

Pierwszy słoneczny dzień w zeszłym tygodniu zaowocował wyprawą na Rangitoto - niewielką wulkaniczną wyspę położoną u wejścia do Zatoki Waitemata. Rangitoto to jeden z wielu w okolicy Auckland szczytów wulkanicznych, aktywny jeszcze 600 lat temu.

Poza stożkiem wulkanicznym, teraz już całkowicie zarośniętym lasem, na wyspie znajdują się utworzone w zastygłej lawie jaskinie, sporo ciekawych formacji skalnych i kilka zamieszkałych domów zaopatrywanych w wodę przywożoną z Auckland - na Rangitoto nie ma rzadnych źródeł słodkiej wody poza deszczówką.

Ze szczytu wygasłego wulkanu, na którym można znaleźć, podobnie jak w kilku innych miejscach na wyspie, pozostałości po posterunku obserwacyjnym z czasu II Wojny Światowej, rozciąga się przepiękny widok na Zatokę Hauraki i samo Auckland.

Można też wybrać się na całodzienną wyprawę na połączoną z Rangitoto wyspę Motutapu i kilkadziesiąt minut podróży promem od centrum miasta wędrować po zupełnym odludziu.

Następny update będzie jak będzie, bo od soboty podróżujemy po Wyspie Południowej i chociaż dostęp do sieci jest praktycznie w każdych backpakersach, w których nocujemy, to jest płatny, a w dodatku po całych dniach chodzenia, jeżdżenia i zwiedzania nie mam ani czasu ani siły na obrabianie zdjęć i pisanie relacji. Nadrobię to po powrocie. ;)

W czasie deszczu dzieci się nudzą...

2008-10-10T10:48:00.021+02:00

A deszcz zaczął padać w niedzielę, dwa dni po przyjeździe, akurat podczas porannej wyprawy do Arataki Visitors Centre i na plażę w Piha. I tego samego dnia po południu wystartował program zwiedzania muzeów, a na pierwszy ogień poszło War Memorial Museum posiadające w swoich zasobach ogromną kolekcję sztuki maoryskiej i organizujące pokazy maoryskiej kultury. Poza zbiorami maoryskimi w War Memorial można też obejrzeć wystawy poświęcone historii naturalnej, rekonstrukcję Auckland sprzed 150-ciu lat oraz ekspozycje poświęcone udziałowi Nowozelandczyków w przeróżnych konfliktach zbrojnych - od wojen kolonizatorów z Maorysami po II Wojnę Światową.

Muzeum jest ogromne i pierwszego dnia nie dało się zobaczyć wszystkiego, dopiero za drugim podejściem obeszłam wszystkie piętra i z grubsza obejrzałam wszystkie wystawy stałe i czasowe - np. o historii szkoły i jej ewolucji od XIX wieku do dziś czy też starych zdjęć przedstawiających Auckland.

Kolejny deszczowy dzień zapędził mnie do National Maritime Museum, w którym przedstawiona jest historia marynarki nowozelandzkiej oraz wszystkiego, co się w tym wyspiarskim kraju kojarzy z morzem - od filmów pokazujących zasiedlenie NZ przez modele i oryginalne łodzie Maorysów i ludów Pacyfiku, historię kolonizacji oraz imigracji po współczesne statki rybackie, ratownicze i badawcze. Podobnie jak w War Memorial Museum i tutaj wiele jest rekonstrukcji naturalnej wielkości mających przybliżyć widzowi historię - można więc obejrzeć wnętrze statku jakim imigranci płynęli na wyspę w XIX wieku chodząc po chwiejącym się pod stopami pokładzie, zobaczyć wioskę wielorybników czy wejść na mostek rybackiego szkunera. Oprócz tego w należącej do muzeum przystani cumuje kilka zabytkowych łodzi i żaglówek dostępnych dla zwiedzających.

Trzeciego dnia oczekiwania na poprawę pogody i koniec deszczu (veyDer określił to jako chwilowy "nagły atak zimy") zamiast typowego muzeum oglądałam wielkie akwarium mające też sekcję arktyczną - Kelly Tarlton's Antarctic Encounter and Underwater World, gdzie można zobaczyć pingwiny, rekiny, wielkie kraby królewskie, piranie, ośmiornice, płaszczki, żółwie i masę innych dziwnych stworzeń żyjących w wodzie i nad wodą.

A następnego dnia, w środę pojawiło się wreszcie słońce i szansa wspinaczki na wygasły wulkan na wyspie Rangitoto. Ale to już kolejna opowieść.

Podróż i Dzień Pierwszy

2008-10-09T12:54:00.000+02:00

Podróż do Nowej Zelandii zaczęła się od małej niespodzianki - opóźnionego lotu na trasie Warszawa – Frankfurt. Samolot Lufthansy przyleciał na Okęcie już po czasie, a wszystko to przez silne wiatry i burze nad Niemcami. Lot minął szybko i bezproblemowo, a na miejscu, zamówiony przez załogę, czekał już autobus, który wszystkich spóźnionych podróżnych miał jak najszybciej przetransportować do czekających samolotów do Bangkoku, Johannesburga oraz innych odległych miejsc. W zakres usług przewodnika wchodziło stanie z tabliczką na płycie lotniska, wskazywanie drogi oraz zachęcanie do sprintu, który obejmował niemal cały terminal. Przebiegłam tam chyba ze trzy kilometry, potem była szybka odprawa i następne 10 i pół godziny spędzone w cholernie ciasnym Boeingu 747 Lufthansy. Dobrze, że chociaż jedzenie dawali niezłe. Ale jednak tą część podróży wspominam najgorzej.

W Bangkoku

Trasa Bangkok – Auckland wypadła o wiele lepiej niż poprzedzający ją lot, a tajskie linie lotnicze przy Lufthansie zaprezentowały się jak Mercedes przy Polonezie. Nowszy samolot - Boeing 777, o wiele więcej miejsca, spory wybór filmów w pokładowym menu rozrywkowym, dobre jedzenie z możliwością wyboru dań - pełen luksus. Korzystając z okazji obejrzałam Iron Mana (to jest naprawdę bardzo kiepski film) i Kung-fu Panda (żadna rewelacja, ale jako dość zabawny zabijacz czasu nawet się sprawdza) a potem próbowałam się przestawić na czas nowozelandzki - bez powodzenia. Skutek - solidnie zarwana noc i potężna senność na kolejne dni.

Po przylocie na lotnisku w Auckland dwa razy obwąchiwały mnie psy szukające niedozwolonych towarów, bagaż odebrałam w stanie nienaruszonym, miły oficer imigracyjny po zajrzeniu do paszportu przywitał się swojskim "czesc" i wspomniał o przyjaciołach z Polski, pani od kontroli biologicznej zadała serię pytań o używane buty turystyczne, salami, sery i rośliny w bagażu, a potem już w okolicy pojawił się veyDer i zapakowawszy torby do bagażnika obrał kurs na dom. A dom ma fajny.
Resztę pierwszego dnia spędzonego w Nowej Zelandii zajęły nam: wizyta i obiad w chińskiej świątyni buddyjskiej (podczas spaceru po dziedzińcu licytowaliśmy się z veyDerem na znajomość znaków/kanji otaczających nas ze wszystkich stron), zakupy w pobliskim supermarkecie, odpoczynek w kafejce przy ciastkach i wielkim kubku kawy (kawę z okazji zmiany strefy czasowej i prób zapobiegania jet-lagowi piję na litry, energy-drinki podobnie - na razie w miarę to działa) oraz planowanie wypraw na kolejne dni, przerywane walką z konfiguracją wi-fi w Ogryzku. Dalsze próby zmuszenia Ogryzka do połączenia się z siecią zostały odłożone do poniedziałku.

Sobota to podróż promem z Half Moon Bay do Downtown (prom płynie naprawdę szybko, a wiatr po drodze urywa głowę) z widokami na wyspy Browns, Rangitoto, Motuihe, Motutapu i Waiheke.

Był też widok na centrum miasta z promu, oglądam go od kilku dni po 2-3 razy dziennie i nadal mi się nie znudził. Komunikacja miejska w Auckland poza autobusami obejmuje również promy i jest to jeden z lepszych sposobów przemieszczania się z przedmieść do centrum. Promy są szybsze od autobusów, wygodniejsze i oferują zdecydowanie ciekawsze widoki podczas podróży. Łączą główne dzielnic miasta i jego obrzeża oraz pływają na kilka pobliskich wysp.

Ferry Building

Potem, po dotarciu do głównego portu w Auckland i obejrzeniu jednego z najstarszych budynków w okolicy - Ferry Building, zrobieniu zakupów na odbywającym się w soboty nieopodal portu Farmers Market, była przechadzka Queen Street na Aotea Square, sushi konsumowane na trawniku w Albert Park, wjazd na Sky Tower i oglądanie roztaczającej się stamtąd panoramy miasta i okolic.

Sky Tower i transparent reklamujący Armageddon Games

Po wizycie na Sky Tower nadszedł czas na testowanie, gdzie dają kawę w jak największych kubkach (w tej konkurencji Esquires pobił Starbucks) oraz długą jazdę autobusem przez pół miasta w stronę domu. Autobusem, w którym siedzący tuż przy wejściu człowiek zaczepiał kolejnych pasażerów oferując im, zupełnie bez skrępowania, marihuanę w dość sporych porcjach i zachwalając głośno jakość sprzedawanego towaru.
Koniec dnia to krótki wypad na plażę w czasie odpływu, potem degustacja nowozelandzkiej pizzy (dobra była) i walka z narastającą sennością. Walkę wygrałam, poszłam spać dopiero gdy za oknami zapadła ciemność. veyDer straszył, że jet-lag przyjdzie po 2-3 dniach, więc na razie to tylko nadrabianie zaległości z podróży.

PS. Z netem tu kiepsko, więc odzywać się będę rzadziej niż planowałam, no i z wrzucania zdjęć na flickra na razie nici. Ale przed sobotnim wylotem na wyspę południową postaram się jeszcze zdać relację z wydarzeń ostatniego tygodnia.

Podróż czas zacząć...

2008-10-01T16:10:00.003+02:00

Za 3.30 h mam samolot - pierwszy z trzech w drodze na drugi koniec świata. Do zobaczenia po drugiej stronie. Wieści z Nowej Zelandii już wkrótce - stay tuned. :D

NZ -1 day

2008-09-30T20:12:00.003+02:00

Jutro wieczorem wylot. Od dziś już mam urlop, więc poranek spędziłam na robieniu ostatnich zakupów, a potem nadszedł czas na pakowanie. O dziwo odbyło się ono szybko i bezboleśnie, a torba ma trochę luzu i waży TYLKO 12 kilogramów, więc teoretycznie można jeszcze coś dorzucić. :) Za to bagaż podręczny oscyluje w okolicy 6 kg, więc już nic do niego nie dokładam, choć decyzja o pozostawieniu w domu PSP nadal mnie boli. A może by tak zabrać też drugą konsolkę...? Bo DS oczywiście leci ze mną. W końcu 23 i pół godziny w samolotach (1.45 + 10.20 + 11.25 ) i kilka dodatkowych na lotniskach trzeba będzie sobie czymś zająć. Swoją drogą, nie miałam pojęcia, że będę miała do zabrania aż tyle kabli i ładowarek. Huh. Dobrze, że to jedyna niespodzianka jak do tej pory. I oby tak zostało.

Ogryzek

2008-09-21T18:54:00.007+02:00

Przedstawiam Ogryzka - mój najnowszy zakup z kategorii gadżetów elektronicznych. Ogryzek jest laptopem - w wersji zminiaturyzowanej. Swego czasu planowałam zakup Eee PC Asusa z serii 900 lub 1000, ale że dystrybucja w PL kuleje, a ściągać z Anglii mi się nie chciało, to zakupiłam produkt konkurencji - MSI Wind.

Specyfikacja techniczna Ogryzka wygląda następująco:

Procesor: ATOM Intel Core Solo 1.6 GHz
Matryca: 10” WSVGA 1024 x 600 (5:3) matowa, podświetlenie LED
Pamięć: 2 x 1024 MB DDR2 667
HDD: 120 GB SATA 5400 obr./min. (Western Digital)
Karta graficzna: Intel GMA 950 224MB (współdz. 224MB)

Poza tym karta dźwiękowa zintegrowana, karta sieciowa, Wi-Fi, Bluetooth i czytnik kart pamięci. Tradycyjnych napędów brak. Ogryzek jest mały (31 mm x 260 mm x 180 mm) i lekki - waży około kilograma. Czas pracy na baterii jeszcze testuję, ale na razie wygląda to całkiem nieźle.

Ogryzek przed rozpakowaniem wyglądał tak:

A do kompletu dostał gustowne białe etui:

A Ogryzkiem został ze względu na rozmiary... ;)

Babylon 5

2008-08-24T15:46:00.006+02:00

"It was the Dawn of the Third Age of Mankind, ten years after the Earth-Minbari War. The Babylon Project was a dream given form. Its goal: to prevent another war by creating a place where humans and aliens could work out their differences peacefully. It's a port of call, home away from home for diplomats, hustlers, entrepreneurs and wanderers. Humans and aliens wrapped in two million, five hundred thousand tons of spinning metal .. all alone in the night. It can be a dangerous place, but it's our last, best hope for peace. This is the story of the last of the Babylon stations. The year is 2258. The name of the place is Babylon 5."

Mam na parapecie w stertach książek kolejne wielkie pudło - nowe wydanie wszystkich produkcji filmowych ze świata B5 - Babylon 5: The Complete Collection + The Lost Tales. Chociaż to i tak wydanie zmniejszone jak się dało - cieniutkie pudełka na płyty DVD, brak książeczek i wkładek z opisami, które trafiły bezpośrednio na pudełka, odchudzone boxy na poszczególne sezony... Ale zawartość taka sama jak w premierowych wydaniach - są wszystkie dodatki, galerie, komentarze audio do wybranych odcinków a w pudełku z The Lost Tales znalazły się 4 kolekcjonerskie pocztówki.

Całość solidnie zapakowana w stylowe pudełko ze zdjęciem i logo stacji - zdecydowanie polecam zakup, zwłaszcza, że cena boxa z wysyłką z Anglii do Polski oscyluje w okolicach 85 funtów. :)

Mhhhrok czyli Castle party 2008

2008-08-05T22:03:00.033+02:00

Do weekendu się nie wyrobiłam (nie ma jak sobota w pracy), ale dziś się udało dokończyć pisanie - poniżej obiecana recenzja z tegorocznego Castle Party. Jest długa, uprzedzam. ;>

Kolejne, już piąte dla mnie Castle Party, minęło. Było świetnie i zdecydowanie za krótko, chętnie przedłużyłabym ten festiwal o 2-3 dni. Może to znak, że w przyszłym roku trzeba zacząć do czwartkowego Warm Up Party i potem zaplanować jeszcze przedłużkę we Wrocławiu? ;)

Impreza rozpoczęła się nieprzespaną nocą spędzoną w pociągu relacji Warszawa-Jelenia Góra, w którym sama dzielnie zdobyłam CAŁY przedział startując z Dworca Wschodniego. Na Centralnym dołączyli ashka, chatI, Olga i Marysia a za nimi do pociągu wlał się dziki tłum ludzi i zrobiło się ciasno. Poza tym było głośno (nie ma jak dyskotekowe rytmy o 2-3 nad ranem kilka przedziałów dalej :p) i potwornie duszno. Ale do Wrocławia dojechaliśmy wszycy cało, aby po przetestowaniu zestawów śniadaniowych w Macu ruszyć PKS-em do Bolkowa.

Bolków

Lądowanie na miejscu po godz. 10, transport van-em na kwaterę (dzięki Ci, Radku) i przywracanie niewyspanych zwłok do życia, zakończone spacerem na Rynek i wspinaczka na zamkową wieżę. Wczesna wizyta na zamku, to był bardzo dobry pomysł, późnym popołudniem kolejka do kasy skutecznie blokowała przepływ imprezowiczów przez bramę.

W piątek bardzo miłym zaskoczeniem i zdecydowanie najciekawszym zespołem był dla mnie węgierski The Moon and the Nightspirit, chętnie obejrzałabym występy w podobnych folkowych kliamtach na kolejnych edycjach festiwalu. Z kolei Sieben bardzo szybko wygonił mnie spod sceny i zachęcił do zwiedzania kramików z płytami. Potem dzielnie przebiłam się w okolice sceny, żeby obejrzeć pokaz BDSM. Ten niestety bardzo rozczarował, zarówno choreografią, a raczej udającą ją drętwą wędrówką uczestników po scenie jak i oprawą muzyczno-wizualną. Całość zrobiona bez pomysłu i nie żałuję, że nie zostałam do końca.

Sobotni dzień rozpoczął się dla mnie od koncertu Colony 5, kapeli, którą po próbkach znanych z płyt chciałam usłyszeć na żywo i która wypadłaby pewnie o wiele lepiej, gdyby panowie sami nie położyli nagłosnienia swojego koncertu. Ale słuchać się tego mimo wszystko dało, choć jakość dźwięku nie powalała. Następne na scenie 1984 zagrało solidny, dobry koncert i chociaż to nie jest muzyka w moich klimatach, słuchałam ich z przyjemnością.

A potem na deskach pojawiło się trio z Cinema Strange i świat został przewrócony do góry nogami. Dla mnie występ Lucasa Lanthiera i spółki to jeden z najlepszych koncertów tegorocznego CP - świetny od pierwszego do ostatniego dźwięku, pełen ekspresji, zagrany z jajem - po prostu cud, miód i orzeszki. Jedne czego tu brakowało, to dobrej oprawy świetlnej, której nie zapewniało pełne i przypiekające słońce. Cinema zdecydowanie lepiej wypadłaby w godzinach wieczornych, a najlepiej w klubie, przy lampach i w kłebach dymu. Ale i tak swoim zaangażowaniem w występ i energią zmietli zdecydowaną większość grających w tym roku zespołów.

Cinema Strange

Występującego po nich 32CRASH odpuściłam, żeby nabrać sił na najbardziej wyczekiwany koncert tego dnia - XIII. Století. Jedna z kapel, które polubiłam od pierwszego usłyszanego lata temu kawałka i zawsze chciałam zobaczyć na żywo, i dla których przyjechałam w tym roku do Bolkowa. Czesi nie zawiedli, zagrali świetny, złożony z najbardziej znanych utworów, koncert, chóralnie odśpiewali z całą prawie publicznością "Elizabeth", "Fatherland", "Nosferatu Is Dead"... Szkoda tylko, że nie mogli spędzić na scenie więcej czasu i zagrać wieczorem, zamiast takiego In Strict Confidence.

XIII. Století

Po XIII. Století na scenie pojawił się Garden of Delight. Weterani gotyckiego rocka zagrali dobrze, ale nie porywająco, ich występ wydał mi się zbyt monotonny i nie dotrwałam do końca. Jedno z małych rozczarowań tegorocznego CP, po tym co słyszałam na płytach, spodziewałam się po G.O.D. więcej. Ale w porównaniu z następną kapelą, którą było In Strict Confidence i tak nie było źle. Pełen playback i to nie najlepiej nagłośniony, występ zupełnie bez zaangażowania... Jedyne co im się udało, to kilka wizualizacji wyświetlanych na ekranie podczas koncertu. Najgorszy koncert soboty, zajmuje też trzecie miejsce pod tym względem w całym festiwalu.

Garden of Delight

In Strict Confidence

Zniesmaczona tym, co zaprezentowali Niemcy poszłam ochłonąć i opuściłam niestety sporą część koncertu Anne Clark, czego żałuję. Ten kawałek, który widziałam i słyszałam wypadł świetnie i mam nadzieję, że jeszcze kiedyś będzie okazja nadrobić tą nieobecność. A po występie Anny zapanowała cisza przerywana serwowanymi z głośników kawałkami Pink Floyd i Nightwish, a na scenie zaczęli się rozstawiać Die Krupps. I rozstawiali się okrutnie długo, chwilami miałam wrażenie, że nie doczekam momentu, w którym zaczną grać, najwyraźniej gwiazdorskie przyzwyczajenia wzięły górę, niech publika czeka... Die Krupps to kolejny zespół, który chciałam zobaczyć i którego marka przyciągnęła mnie w tym roku do Bolkowa. Zawiedziona nie jestem, ale zachwycona też nie. Koncert zagrali dobry, ale nie porywający. Jako kolejni tego dnia skopali nagłośnienie i to zdecydowanie nie pomagało w dobrej zabawie przy dudniących ze sceny dźwiękach. Zaprezentowali swoje "the best of..." bardzo przypominające zestaw kawałków z dwupłytowego wydawnictwa "Too Much History". Widziałam, słyszałam, nie żałuję, ale do powtórki nie zachęcili.

Anne Clark

Die Krupps

I w końcu nadszedł ostatni dzień festiwalu - niedziela. Ta została w pierwszym rzędzie przeznaczona na odsypianie zaległości, zwiedzanie zamku w Świnach i starej fabryki w Bolkowie, a dopiero później na koncerty. W związku z tym na zamku zjawiłam się dopiero, gdy kończył swój występ [:SITD:]. Ominął mnie Reaper, którego trochę żałuję, bo z ich zeszłorocznego koncertu w Progresji mam bardzo dobre wspomnienia, ale cóż... Świny były ciekawsze. ;)

zamek w Świnach

stara fabryka w Bolkowie

[:SITD:] usłyszałam może ze dwa kawałki, więc poza tym, że nie zrobiły na mnie żadnego wrażenia nic nie mogę napisać. :D Closterkeller, który pojawił się na zamku jako następny też nie sprawił, że zostałam pod sceną na dłużej. Wypadli całkiem nieźle, przynajmniej w tych fragmentach, które słyszałam, ale zarówno formuła koncertu "po jednym utworze z każdej płyty" jak i moje raczej neutralne podejście do tej kapeli nie zachęciły do wysłuchania całości.

Closterkeller

Jeszcze gorzej wypadły dla mnie dwa kolejne występy Pati Yang i The Crüxshadows. Zdecydowanie dwa najgorsze koncerty na tegorocznej imprezie. Długo nie mogłam się zdecydować, kto wypadł bardziej beznadziejnie, ale po tygodniu od zakończenia CP wybieram jednak Pati - muzycznie nędznie, zupełnie nie w klimatach, które kojarzę z Bolkowem i które lubię, scenicznie też słabiutko. Ogólnie porażka, ustawienie jej jako jednej z gwiazd wieczoru w tak dobrym czasie uważam za totalnie nieporozumienie. The Crüxshadows, których krótki, przerwany burzą występ na CP w 2005 wspominałam bardzo miło, zawiedli mnie tym razem na całej linii - grali okropnie monotonnie, wszystkie kawałki na jedno kopyto, nuda muzyczna wylewała się ze sceny z każdym dźwiękiem. Zapewne można się przy tym dobrze bawić i poskakać, ale do mnie muzyka Cruxów najwyraźniej zupełnie przestała docierać. Na szczęście oglądało się ich koncert z przyjemnością, bo pod względem tego, co działo się na scenie wypadają akurat całkiem dobrze. Ale gdyby nie perspektywa zobaczenia znów na scenie Deine Lakaien, to niedzielne występy mogłabym sobie odpuścić już w połowie koncerty Closterkellera, bo potem było tylko źle.

The Crüxshadows

Na szczęście wieczór kończył się drugim w Bolkowie występem Deine Lakaien, na który czekałam jeszcze bardziej, niż na ten z 2004 roku. Wtedy zagrali genialnie, ale akustycznie, a ja chciałam ich zobaczyć i usłyszeć w pełnym składzie. I tym razem miałam taką okazję. Występ Deine, to dla mnie ukoronowanie bolkowskiej imprezy, najlepszy koncert całego festiwalu, zagrany cudownie od pierwszej do ostatniej nuty, przewyższający grę reszty kapel co najmniej o klasę zarówno poziomem muzycznym jak i scenicznym. Jedynie Cinema Strange wytrzymuje konkurencję z DL, ale to jednak zupełnie inny rodzaj muzyki i prezentacji. Reszta może się tylko uczyć i kibicować. Usłyszałam niemal wszystkie ulubione utwory, stojąc pod sceną jak zaczarowana. I chcę jeszcze raz i więcej. :D

Deine Lakaien

A po Deine Lakaien zostały już tylko dobre wspomnienia, krótka nieprzespana noc, poranny sprint po bułki do spożywczego na rynku (bułek nie było, biszkopty jeszcze mam w domu, mają ponadnormatywną zawartość cukru ;>), zaginiony na podbolkowskich drogach PKS o 6:40, który NIE przyjechał, przespana droga do Wrocławia w busie spoza rozkładu i potwornie długo jadący expres do domu. Jedynie 7 godzin w pociągu i zderzenie z rzeczywistością na Dworcu Centralnym, na którym było za dużo ludzi, za głośno i nie był w Bolkowie, co w chwili powrotu stanowiło jego największą wadę.

Ale nic to, za rok będzie znowu CP. A na razie są zdjęcia. Na flickrze. Dużo.

リズム天国ゴールド aka Rhythm Tengoku Gold

2008-07-30T21:50:00.003+02:00

Dziś/jutro (31 lipca) odbywa się japońska premiera Rhythm Tengoku Gold - gry muzyczno-zręcznościowej na DS-a. Z zapowiedzi, recenzji i filmików, które miałam okazję śledzić oraz styczności z pierwowzorem wydanym w 2006 roku na konsolę GameBoy Advance wyciągnęłam tylko jeden wniosek - trzeba kupić jak najszybciej. :D

A poza tym byłam w Bolkowie na Castle Party - impreza bardzo udana, recenzja dopełniona materiałem fotograficznym będzie, jak już ogarnę zaległości w pracy i obrobię zdjęcia, wyławiając te w miarę dobre (czyt. może w weekend).

W aucie

2008-07-07T21:06:00.003+02:00

Dziś rano, gdy telewizor pełniący rolę drugiego budzika, zasygnalizował godzinę wstawania do pracy, leciał w nim następujący przebój - Sokol feat. Pono & Franek Kimono - W aucie (Fred remix)

Mój ulubiony fragment to:

Americano - pseudo po tacie,
handlował waflem na plaży w Juracie...

Chociaż tekst o wranglerach też jest niczego sobie. ;)

Miesiąc z życia (zapracowanego) gadżeciarza

2008-06-08T14:51:00.010+02:00

Dawno mnie tu nie było, bo zapracowana jestem strrrrasznie. Ostatnio spędzam w robocie po 10-13 godzin dziennie, i na jakiekolwiek inne zajęcia pozostaje mi okrutnie mało czasu. A i weekendy też ostatnio zaczyna zjadać firma. Heh...
Skutek tego stanu rzeczy jest taki, że kolekcja gier, filmów, książek i gadżetów co prawda się powiększa, ale żeby coś w spokoju obejrzeć, przeczytać albo zagrać w nowozakupione gry to już czasu nie staje. Urlop by się przydał. I to długi.

Ale na zabawę z Capsule Shooting Watch zawsze jest czas. A co to jest?

"Shooting Watch, or shoowatch in Japanese is a perfect gadget for hard core gamers to practice their button mashing skills on. This tiny machine counts the number of times you can hit on the A/B buttons under a time limit, and after practicing a few times, you will realize how immense your gaming skils have improved thanks to this simple gadget."

Mój wygląda tak:

A cała kolekcja prezentuje się tak:

Oprócz tego przybyło mi w kolekcji kilka naprawdę dobrych i ciekawych gier, w które nie mam kiedy grać, więc na razie tylko ładnie wyglądają na półce. :D

Söldner-X: Himmelsstürmer [First Print Limited Edition]

Metal Gear Solid: The Essential Collection

Dance Dance Revolution - pierwsza gra z serii, wersja japońska z oryginalnym kontrolerem. Dużo zabawy, ale to jest zdecydowanie zbyt męcząca gra.

beatmania - pierwsze japońskie wydanie. Trudna. ;>

書道

2008-04-27T13:18:00.005+02:00

書道 ... czyli shodo - droga pędzla, a w uproszczeniu japońska sztuka kaligrafii. Przy okazji zajęć z japońskiego moja grupa miała okazję na własne oczy przekonać się, że malowanie znaków tuszem na kartce papieru wcale nie jest takie proste. Przykłady widać na zdjęciach:

Znaki (w tym przypadku jest to 紫 - murasaki czyli fioletowy) malowane pomarańczowym tuszem są autorstwa Sesnei Nakayasu Yoshimi, te czarne bazgroły są moje. :D Jakieś podobieństwo na szczęście widać, ale dopiero po kilkunastu próbach.

Ale zabawa przy samodzielnym malowaniu znaków jest przednia i chętnie bym to jeszcze kiedyś powtórzyła, można się skupić na pędzlu oraz kartce papieru i przy okazji zapomnieć o wszystkim, co się dzieje wokół. A że ostatnio spędzam w pracy po 12 godzin dziennie, to chwila oderwania od rzeczywistości jest w cenie.

Z Pogranicza i okolic

2008-04-13T21:37:00.005+02:00

Z Pogranicza...

Pogranicze jak wiadomo jest u Uny. A na Pograniczu różne rzeczy się dzieją i można się natknąć na dziwne wynalazki. Na przykład nowatorskie sposoby rozpalania sziszy (czyli fajki wodnej). Co robi kobieta z Pogranicza, gdy brakuje węgielków do fajki? Nieee, nie idzie do sklepu, to by było za proste. Wyciąga z szafki zestaw survivalowy składający się ze sporej blaszanej puszki zawierającej w swoim wnętrzu dwa małe składane palniki i spory zapas kostek spirytusowych, po czym używa kawałka takiej kostki do rozpalenia sziszy. I o dziwo, to nawet działa.

Eksperyment się powiódł, ofiar w ludziach nie było, ale powtarzać go samodzielnie nie należy. Ja w każdym razie zdecydowanie odradzam. Kostki spirytusowe mają bowiem wygląd i smak zbliżony do mydła (albo nawet kostek toaletowych pakowanych do sedesów), więc wrażenia smakowe są po czymś takim paskudne. Nawet spora dawka piwa i bardzo ostry kebab nie są w stanie zabić "trampka w gębie" jaki powstaje po uczestnictwie w takim eksperymencie. Yuck...

... i ze zderzeń nerda z rzeczywistością.

Jako, że zdarza mi się bywać w pracy w dni ustawowo od niej wolne (takie jak dzisiejsza niedziela), żeby przetrwać tych kilka godzin przed kompem pogrążona w papierach, postanowiłam po drodze zaopatrzyć się w zestaw energetyczno-śniadaniowy. I jakże byłam zdziwiona, gdy okazało się, że kilka przystanków od centrum Warszawy w niedzielne południe znalezienie otwartego sklepu spożywczego graniczy z cudem. Może ja żyję na co dzień w jakimś innym świecie, ale żeby kupienie coli, red bulla, czekolady i kajzerek wymagało szukania otwartego sklepu przez kilkanaście minut? o_O Na szczęście znalazł się w okolicy pracy jakiś monopolowy z dodatkowym asortymentem i nie padłam z głodu. Ale zdziwienie mi zostało, więc się nim dzielę ze światem.

Szósty Zmysł

2008-03-31T21:43:00.003+02:00

Sobotni wypad na piwo zakończył się dla mnie długim układaniem takich oto z pozoru prostych puzzli:

Niestety, puzzle się nie poddały i będę musiała wrócić do kafejki, żeby je w końcu ułożyć. Gdyby ktoś miał okazję zapoznać się z bliska z tą układanką, to szczerze polecam. Świetna zabawa i dwie godziny wyjęte z życia gwarantowane.

Nadrabianie zaległości

2008-03-22T12:44:00.004+01:00

W końcu dzień bez pracy. A nawet całe trzy dni. I wreszcie mam trochę czasu na nadrobienie zaległości w lekturach, grach, serialach...

TODO list na długi weekend:

doczytać drugi tom Uczty dla wron George'a R.R. Martina (zostało mi "tylko" 420 stron)
obejrzeć do końca kupione w zeszłym tygodniu エルゴプラクシ [Ergo Proxy] (b. dobre cyberpunkowe anime twórców Samuraja Champloo)
odkurzyć QAF-a, w którym utknęłam gdzieś w połowie drugiego sezonu
skończyć God of War (tak, tu też utknęłam :D i aktualnie ginę dość regularnie na etapie Blades of Hades; urozmaicone skokami przez wirujące ostrza spacery po wąskich drewnianych belkach, zawieszonych pod sufitem wielkiej sali, nie wychodzą mojemu Kratosowi na zdrowie ;))
napisać zaległy tekst do Pathfindera
odgruzować HDD na którym właśnie skończyło się miejsce (zanosi się na zakup dodatkowego dysku, huh)
poszperać po sieci w poszukiwaniu taniego i w miarę dobrego kieszonkowego aparatu fotograficznego, gdyż mój Canon PowerShot S2 IS odmówił kilka dni temu współpracy (wygląda, że padł mu czujnik światła - CCD) i czeka go wizyta w serwisie, a zanim do tego serwisu trafi i wróci, o ile naprawa w ogóle będzie możliwa i opłacalna, wypadałoby mieć czym pstrykać zdjęcia. Poza tym zapasowy sprzęt przyda się w celu "wypożyczania" rodzine.

A w przerwach będę sobie spokojnie chorować (bo najlepszy czas na solidne przeziębienie to właśnie kilka dni wolnego, grrrr...) i pisać pracę domową z japońskiego: あなたの生活はどうですか. 手紙を書いてください. Powinnam mieć na to wszystko trzy tygodnie, a nie trzy dni wolnego.

Puzzlemania

2008-03-01T13:12:00.003+01:00

Uzależnienie od puzzli pogłębia się u mnie coraz bardziej. :)

God of War

2008-02-24T20:07:00.004+01:00

God of War to świetny hack and slash i w ogóle jedna z najlepszych gier, w jakie miałam kiedykolwiek okazję grać. A kilka ostatnich dni, to moje kolejne bliższe spotkania z GoW-em. Odłożyłam na półkę pierwszą część gry, w której jestem zresztą skutecznie utknięta na etapie The Challenge of Hades, gdyż dopadłam w końcu demo wersji na PSP - God of War: Chains of Olympus (premiera już 4 marca, huhuhaaa).

No i d dodatku przyszły pocztą długo oczekiwane figurki Kratosa. :)

Tuż przed rozpakowaniem:

I już po - Kratos w całej okazałości:

Piękne, prawda?

Topole

2008-02-24T16:38:00.004+01:00

Do niedawna miałam przed domem piękne topole. Ale podobno śmieciły, pyliły, powodowały u okolicznych mieszkańców alergię, w ogóle były za duże i przeszkadzały... I pewnego poranka pojawili się panowie z piłami i dźwigiem i wycięli wszystkie po kolei.

Pekin 2008

2008-02-11T20:28:00.000+01:00

Dostałam mailem ostatnio taki oto obrazek zatytułowany "Geneza logo olimpiady w Pekinie". Może i okrutny, ale nie mogę się pozbyć wrażenia, że równocześnie na swój sposób prawdziwy...

Ale nic to, wielkie światowe święto rywalizacji, mające podbić dumę narodową uczestników i głosić ideały piękna i pokoju powoli się zbliża...

茶室

2008-02-06T21:23:00.001+01:00

茶室 - czyli chashitsu a po polsku pawilon herbaciany. Taki prawdziwy, japoński, drewniano-bambusowy, pachnący i po prostu piękny jest w Warszawie, dokładniej w gmachu Biblioteki Uniwersyteckiej. I wczoraj zamiast zakuwać na zajęciach nowe kanji, miałam okazję go zwiedzić, posiedzieć na tatami i zobaczyć z bliska, jak wygląda prawdziwa, choć oczywiście nieco uproszczona i dostosowana do grupy profanów ;) i to dość licznej, ceremonia herbaciana.

Upchanie 12 osób w niewielkim w hiroma mierzącym zaledwie 4,5 tatami nie było ani łatwe dla gospodarzy, ani bardzo wygodne dla gości, ale i tak wrażenie z wysłuchanych opowieści o Drodze Herbaty, oglądania z bliska kawałka tradycyjnej kultury japońskiej i degustacji było (i nadal jest) ciekawe i warte zapamiętania. Zwłaszcza, gdy doda się do niego radosną walkę kolegów z opanowaniem seiza, ukłonów i wszelkich zwrotów grzecznościowych, których należało użyć w odpowiednim momencie. Swoją drogą, to ja bym to zwiedzanie i ceremonię herbacianą chętnie powtórzyła, ale w nieco mniejszym gronie. A jak komuś zdarzy się okazja zobaczyć warszawski pawilon herbaciany na żywo - niech skorzysta, bo warto.

Vagabond

2008-01-19T12:52:00.000+01:00

Kilka dni temu dopadłam wreszcie w Empiku dziewiąty tom mojej ulubionej mangi pt. Vagabond (aka バガボンド).

To rysowana przez Takehiko Inoue historia opowiadająca o życiu jednego z najsławniejszych japońskich szermierzy - Miyamoto Musashi. Dla mnie Vagabond to przede wszystkim przepiękna, bardzo realistyczna kreska o wiele bardziej przypominająca malarstwo niż typową mangę, rysunki pełne dynamiki, wciągająca i rozwijająca się coraz ciekawiej z każdym tomem akcja, interesująco pokazany rozwój głównego bohatera... I boleję tylko nad tym, że z 26 tankōbon, które już ukazały się w Japonii (25 z nich doczekało się też angielskiego przekładu) polskie wydawnictwo Mandragora jak na razie zdołało wydać tylko 9 tomów, a tempo pojawiania się kolejnych jest tak potwornie wolne... Swój świeżo nabyty ostatni zeszyt pochłonęłam niemal w całości jeszcze zanim dojechałam z Centrum do domu, a przez ostatnie dni zdążyłam go już przeczytać kilka razy. Na następny pewnie znów przyjdzie zaczekać z pół roku. Zaczynam się zastanawiać, czy nie sprowadzić sobie całości w wersji oryginalnej, bo wygląda na to, że prędzej ja nauczę się japońskiego w stopniu pozwalającym na przeczytanie mangi w tym języku, niż Mandragora opublikuje choćby połowę cyklu. Heh.

Okolicznościowe marudzenie

2007-12-26T14:39:00.000+01:00

"This time of the year makes me sick to my guts
All this good cheer is a pain in the nuts."

A marudzenie okolicznościowe dlatego, że z okazji świąt. Tak, tych obecnych, bożonarodzeniowych. Ponieważ mam powoli dosyć tłumaczenia wszystkim po kolei i każdemu z osobna dlaczego świąt nie obchodzę i nie lubię; dlaczego nie składam życzeń; nie dziękuję za te, które sama dostałam; nie wysyłam dziesiątków maili oraz SMS-ów zawierających kopie durnowatych wierszyków i ciągle te same sztampowe teksty... Postanowiłam wyjaśnić to tutaj, wszyscy zainteresowani będą mieli swoją odpowiedź, a ja spokój. Oby.

1. Boże Narodzenie - jak sama nazwa wskazuje jest świętem religijnym, a w Polce przede wszystkim katolickim. Nie wierzę w Boga czy też bogów, nie czuję się w żaden sposób związana z kościołem katolickim, więc nie mam powodów do obchodzenia święta religijnego i cieszenia się z kolejnej rocznicy narodzin Boga, który dla mnie bogiem nie jest. To nie jest moje święto.

2. Tradycja - "ja też nie wierzę, ale przecież święta to polska tradycja". Ile razy ja to ostatnio słyszałam... Że nie wypada odrzucać zwyczajów wigilijnych, gdyż święta są wpisane od wieków w polską kulturę i tradycję, bo przecież wszyscy je obchodzą, nawet niewierzący, bo to takie rodzinne, miłe... A mnie ta tradycja się nie podoba i nie odpowiada. Nie czuję się też "wszystkimi" tylko sobą.

Poza tym, co jest miłego i pięknego w tworzeniu wokół siebie dwutygodniowego chaosu przygotowań (gotowanie, sprzątanie, prezenty); w szaleńczym bieganiu po zatłoczonych sklepach, w których nie można spokojnie zrobić normalnych codziennych zakupów, gdyż zapełniają je tłumy mających w oczach szaleństow i choinki oszołomów kupujących wszystko na zapas; w wycinaniu zdrowych drzew, żeby zrobić sobie z nich na kilka tygodniu ozdoby a potem je wyrzucić; w obżeraniu się do nieprzytomności przy wigilijnym stole, bo przecież wszystkiego trzeba spróbować; w wysłuchiwaniu bez przerwy tych samych życzeń, które nie są w większości przypadków mówione szczerze ale dlatego, że tak wypada; w wywalaniu z poczty i telefonu całego tego około świątecznego spamu, w wysłuchiwaniu zawodzących kolędy za ścianą sąsiadów? Etc, etc... Może ktoś to lubi, ja nie.

3. Obłuda - drażni mnie potwornie całe to około świąteczne "bycie dobrym i miłym dla wszystkich". Najbardziej widoczne w pracy, ale nie tylko. To składanie życzeń przez ludzi, których imion nawet się nie kojarzy (i oni mojego też nie znają), których ledwo się rozpoznaje, bo widuje się ich raz na kilka miesięcy w przelocie gdzieś na korytarzu albo spotkało dawno temu na imprezie. Te oklepane frazesy o zdrowiu, szczęściu, rodzinie wypowiadane setki razy, przez wszystkich i dla wszystkich - za każdym razem tak samo. A tak naprawdę - co więszkość z tych ludzi obchodzi moje zdrowie, szczęście czy rodzina? Nie znamy się, nic o sobie nie wiemy, spotkaliśmy się przypadkiem i jak się już więcej nie zobaczymy, żadna ze stron nie będzie tym zmartwiona. Generalnie ich życie mnie nie interesuje, ani też moje nie ciekawi większości z nich.

Nie wierzę, że otaczają mnie sami życzliwie nastawieni do świata altruiści, którzy każdą cząstką swego jestestwa życzą innym wszystkiego najlepszego w każdej chwili swojego istnienia. Dlatego nie wierzę w te wszystkie gadki z cyku "wszystkiego naj" i wolałabym żeby inni nie marnowali mojego i swojego czasu na ich wygłaszanie i udawanie, że nie jesteśmy sobie obojetni.

A na marginesie - dlatego też niezmiernie wkurzają mnie teksty, że czegoś nie wypada robić "bo przecież są święta". Czyli, że np. można bluzgać i awanturować się na co dzień, ale w święta to już nie wypada? Nie znoszę jak ktoś stosuje w życiu podwójne miary i podwójną moralność - taką codzienną i odświetną. Albo ma się zasady zawsze albo nie ma się ich wcale. To nie działa wybiórczo.

A wyjątki, które rzeczywiście mi obojetne nie są, powinny być tego świadome, bo daję im to odczuć w ciągu całego roku. A jak nie są pewne, to zawsze mogą zapytać - chociaż możliwe, że niektórym odpowiedzi mogą się nie spodobać. Cóż... Take a risk. ;)

4. Prezenty - jeden z rzekomo największych plusów świąt. Jasne, że miło jest dostawać prezenty, o ile są trafione. Ale ja wolałabym je dostawać z okazji mojego święta (jak choćby urodziny), albo dlatego, że ktoś po prostu mnie lubi i chce mi coś dać, a nie z okazji świąt, których nie uznaję. Nie mogę się pozbyć wrażenia, że te świąteczne są jakieś wymuszone - trzeba coś dać, więc wszyscy dają.

5. Dni wolne - jedyny plus świąt, to dla mnie dwa dni wolnego od pracy. Chociaż plus wcale nie taki duży, gdy weźmie się pod uwagę, całe zamieszanie, żeby "wyrobić się ze wszystkim przed świętami" i późniejsze zamieszanie, które jest spowodowane koniecznością nadrobienia zaległości świątecznych... Czasem wolałabym spędzić te dwa dni w pracy, mając tam ciszę i spokój, a ustawowe dni wolne odebrać sobie w jakimś innym terminie.

I szczerze mówiąc dalej to mi się już nawet nie chce pisać. Jak ktoś nadal nie rozumie czemu nie obchodzę świąt, to polecam zapisać się na kurs czytania ze zrozumieniem, bo ja już więcej wyjaśniać nie będę. Howgh.

Adulruna Rediviva

2007-12-16T12:33:00.000+01:00

"El-a'awer. talbis iblis.
Gulshan-i raz. zat-i shaitan."
13.XII - koncert Theriona supportowanego przez The Vision Bleak w krakowskim klubie Studio. Jedna z najlepszych imprez muzycznych, na których byłam, z pewnością warta zarwanej nocki, bliższego spotkania z krakowskim dworcem PKP o 4 nad ranem i wykorzystania paru ostatnich dni urlopu w pracy.

Podróż do Krakowa zapewniła mi PKP Intercity - było w miarę szybko i jak zwykle koszmarnie drogo. A kawę dalej robią słabą. ;) W przedziale 2 zaspanych facetów, jeden laptop i jedna nieco zagubiona niemiecka turystka, która co jakiś czas łamaną angielszczyzną prosiła o wytłumaczenie komunikatów dobywających się z głośników.
Przy okazji stwierdziłam, że jestem uzależniona od konsol - nie zabrałam ze sobą ani DS-a ani PSP, żeby nie narażać sprzętu na zniszczenie, lub zagubienie podczas przechowywania plecaka w szatni na koncercie i żałowałam tego przez całą drogę do Krakowa. Dobrze, że chociaż w telefonie mam Metal Slug 3 Mobile i The Legend of Spyro : A New Beginning, więc mogłam dzięki nim zabić czas w podróży.

Na miejscu czekała zima i labirynt korytarzy i przejść podziemnych prowadzących z Dworca Głównego przez Galerię Krakowską na zewnątrz. Potem już tylko szybki telefon do znajomych, spacer po Rynku i dobry (a do tego tani) obiad w gruzińskiej knajpce. Wychodząc z założenia, że do klubu Studio jest dość blisko, ruszyliśmy w trójkę piechotą w kierunku miasteczka studenckiego AGH, drogę zgubiliśmy tylko raz i po dość długim spacerze dotarliśmy na miejsce. Przed wejściem stał już niewielki tłum, który po kilkunastu minutach, razem z nami, znalazł się wewnątrz. Dalej już tylko standardowa walka o przebicie się do szatni i zdobycie dobrych miejsc na sali. Sam klub zrobił na mnie dobre wrażenie - sporo miejsca i antresola pozwalająca na oglądanie występów z góry, bez konieczności walki z otaczającym morzem ludzi i dająca naprawdę świetny widok na scenę - super.

Niemal równo o godz. 19 na przygotowanej już scenie pojawił się The Vision Bleak - przedstawiciele niemieckiego horror metalu zagrali zaledwie 4 kawałki, w tym moje ulubione Kutulu!. Występ fajny, szkoda tylko, że taki krótki. Miałam nadzieję, że pod nieobecność Sirenii panowie dostaną trochę więcej czasu na zaprezentowanie się polskiej publiczności, ale niestety tak się nie stało. Szkoda, pozostaje mieć nadzieję, że kiedyś jeszcze ich zobaczę na dłuższym występie, bo warto. W międzyczasie pustawa nieco sala zaczęła się zapełniać ludźmi - do ostatniego miejsca.

Potem przerwa techniczna i na scenie pojawił się w końcu Therion.

Rozpoczęli od mocnego uderzenia - jako pierwsze kawałki zagrali The Rise Of Sodom And Gomorrah oraz Son Of The Sun. Podczas pierwszego na scenie kapeli towarzyszyła (jak i na poprzednim warszawskim koncercie) półnaga tancerka, wzbudzająca zachwyt publiczności (nie tylko tej męskiej ;p). Całej setlisty niestety nie pamiętam, ale w części "the best of..." znalazły się jeszcze m.in. Wine Of Aluqah; Kali Yuga I, II, III; Via Nocturna oraz Ginnungagap. A do tego Wisdom and the Cage, podczas którego wokalista śpiewał zakuty w dyby i przepięknie wykonana akustyczna wersja Lemurii z Piotrem Wawrzeniukiem na wokalu. Cudo.

Potem kolejna przerwa techniczna i chwila odpoczynku dla zespołu i publiki, a następnie Therion powrócił na scenę, żeby zagrać całe Theli. :) Kolejno ze sceny leciały dźwięki To Mega Therion, Cults Of The Shadow, In The Desert Of Set, Nightside Of Eden, Invocation Of Naamah, przepięknie wykonane w duecie The Siren Of The Woods... Większość znów z Wawrzeniukiem na wokalu. Nie zabrakło też kompozycji instrumentalnych. I po Theli koncert powoli dobiegał końca. Na pożegnanie były jeszcze Adulruna Rediviva, Summernight City i cover Mercyful Fate. I po ponad 3 godzinach grania i świetnej zabawy trzeba było się zbierać, podziwiać Kraków nocą. Impreza była świetna, Therion jak zwykle zadbał o odpowiednio klimatyczną oprawę wizualną koncertu, tworząc wspaniałe widowisko, lepsze niż ich ostatni lutowy koncert w Warszawie, któremu przecież też nic nie brakowało. Mam nadzieję, że na 25-lecie zespołu będzie jeszcze lepiej. :D

A po koncercie znów spacer na Rynek, poszukiwanie spokojnego, pozbawionego łomoczących dźwięków w stylu "uc-uc, umpa-umpa" lokalu, gdzie można wypić piwo (mission failed), kolacja w Mc Donadsie okraszona surrealistycznymi dyskusjami na temat lecących w tle popowo-hiphopowych teledysków (na szczęście TV było mocno wyciszone), godzina w dworcowej poczekali zastępczej i o 5:55 pociąg do domu.

Z luźnych uwag:
- Kraków, to takie dziwne miasto, w którym na noc zamyka się Dworzec PKP - do 23 do 5 rano czynna jest tzw. poczekalnia zastępcza umiejscowiona w przejściu podziemnym za peronami. Poczekalnia ssie i śmierdzi. Bueee.

- podczas włóczenia się nocą po peronach można usłyszeć "Lucy in the Sky with Diamonds" Beatlesów, którym to kawałkiem paru czekających na pociąg ludzików umilało sobie czas. Czysty surrealizm. :)

- znalezienie w czwartek po północy w okolicy Rynku klubu/pubu/knajpy czynnego do rana, w którym nie gra na cały regulator muzyka "taneczna" przekracza możliwości przygodnego turysty

- Mc Donalds na Floriańskiej jest czynny do 3 nad ranem. :) I ma tak samo kiepskie żarcie jak kilka lat temu, gdy ostatni jadłam w jednym z lokali tej firmy. Miło się przekonać, że pewne rzeczy na świecie są niezmienne. :D Chociaż wybór większy i kawa nawet dawała radę.

- gdy pada śnieg Rynek dostaje własną pługopiaskarkę, która jeździ w kółko i odśnieża obrzeża tegoż, przy mnie zrobiła z pięć okrążeń

- widziałam rzeźbę głowy - świetna była. :)

A więcej zdjęć nie daję, bo wszystkie robiłam komórką i jakość jest fatalna.

[...]

2007-12-05T20:45:00.000+01:00

Kotka mi się rozchorowała. Nieuleczalnie. Wszystko trwało zaledwie kilka dni. I musieliśmy ją dziś uśpić. :( Pusto będzie teraz w domu po 14 latach...

Wario i złota kupa

2007-12-02T16:24:00.000+01:00

Wczoraj dotarła moja zaginiona paczka z Wario Land Advance (aka Wario Land 4), wydanie japońskie, więc jak to często bywa z "japońcami" w zestawie są bonusowe naklejki, tym razem ze złotą... kupą. :D

Całość prezentuje się następująco:

Kolejna gra do przejścia na długie zimowe wieczory. Coś mi się lista tych gier "do zaliczenia" niebezpiecznie wydłuża...

Pani Magister.

2007-11-27T15:10:00.000+01:00

Zdałam, obrona odbyła się bezboleśnie i od dziś jestem Bardzo Poważną Panią Magister.

Howgh.
A właściwie Cthulhu fhtagn, fhtagn. :D

Zwykłe kulki. No prawie...

2007-11-20T23:19:00.000+01:00

Uzależniłam się ostatnio od gry w kulki. W wersji nieco zmodyfikowanej i różniącej się od stworzonego swego czasu przez Marbit przeboju nudnych popołudni i weekendów w pracy, ale zdecydowanie bardziej wciągającej.

Have fun. ;p

Na balkonie ruch

2007-11-17T13:12:00.000+01:00

Przyszła jesień, a wraz z nią sezon karmienia sikorek, więc na moim balkonie pojawili się, jak co roku, goście.

Mogłabym te sikorki obserwować godzinami, ale nic z tego - książki na obronę czekają...

17 mgnień jesieni albo... 17 days untill impact

2007-11-10T12:44:00.001+01:00

Gdy zaczynałam już powoli tracić nadzieję, na obronę mojej magisterki w tym roku i zastanawiałam się czy "moja kochana uczelnia" wyrobi się do końca stycznia, w ostatni wtorek wreszcie coś drgnęło. Zadzwoniła do mnie panienka z sekretariatu i powiedziała, że jednak uda się w tym roku, a nawet w bieżącym miesiącu. Wyznaczyli mi termin na 27 listopada. Czasu nie zostało za wiele, więc zabrałam się (od dziś) za odświeżanie wiadomości z historii literatury ukraińskiej XX wieku. A właściwie za naukę niemal od zera, bo już prawie nic nie pamiętam po kilku latach przerwy. :D Mój podręczny zestaw lektur na najbliższe dni wygląda tak:

Na szczęście kilka książek wystarczy tylko przekartkować, ale "Iсторія української літератури XX століття", która jest podręcznikiem wybitnie nudnym, jest do przetrawienia w całości. Brrr...

A tak mi się ostatnio przyjemnie grało w Tekkena na PSP i będę musiała zrobić sobie przerwę od masakrowania kolejnych przeciwników w Arcade. Nie ma to, jak tuż po śniadaniu, pobić różową pandę wymachującą damską torebką albo otoczonego zieloną aurą, gadającego kangura. :]

Straszne słowo 'inwentaryzacja'

2007-10-30T21:49:00.001+01:00

Ze wszystkich stron otaczają mnie tekturowe pudełka i jest ich coraz więcej. W pracy zaczęła się inwentaryzacja, więc całymi dniami przebijam się przez tony makulatury i setki stron przeróżnych ważnych i mniej ważnych papierów, sprawdzam czy wszystko jest z nimi ok, czy czegoś nie brakuje, sprawdzam na listach, wpisuję do kilku baz danych, segreguję... Jednym słowem inwentaryzuję. A wkoło rosną piramidy pustych pudełek, które coraz skuteczniej odgradzają mnie od świata.

I tak będzie przez kilka najbliższych tygodni, a mi już zaczynają się śnić maszyny do prasowania tektury, rysunkowe wzory składania pudełek i góry powyginanych zszywek do papieru...

Rikaichan

2007-10-23T21:52:00.000+02:00

Rikaichan - czyli wtyczka do Firefoxa/Mozilli zawierająca w sobie słownik japońsko-angielski. A właściwie kilka słowników do wyboru - można zainstalować jeszcze wersję francuską, niemiecką lub rosyjską oraz (osobno) słownik imion. Wystarczy zainstalować wtyczkę i odpowiedni słownik, a potem już pod prawym klawiszem myszy i w menu Narzędzia przeglądarki pojawi się skrót umożliwiający odpalenie programu.

Ten działa jako okienko pop-up: po najechaniu kursorem na dowolne słowo czy też znak na stronie internetowej wyświetla jego znaczenie, czytania i inne podobne słowa zawierające te same znaki. Całości dopełnia dodatkowy pasek wyszukiwania, w którym można po prostu wpisać słowo, którego znaczenie chce się sprawdzić. Wszystko bardzo proste w obsłudze i przydatne. Polecam.

Wtyczkę i słowniki można pobrać tutaj. Na stronie jest też trochę bardziej rozbudowany opis możliwości programu.

あ　い　う　え　お

2007-10-22T17:56:00.000+02:00

Z ubiegłego tygodnia pamiętam właściwie tylko dwie rzeczy - japoński i kino. Jako, że postanowiłam jakiś czas temu zacząć się uczyć japońskiego, ale moje wrodzone lenistwo nie pozwalało mi zbytnio na samodzielną naukę choćby podstaw (zawsze, gdy brałam do ręki podręcznik znajdowałam sobie równie ciekawe, acz mniej wymagające zajęcie ;p), zapisałam się w końcu na kurs. 2x w tygodniu po 1,5 godziny. I w ostatni wtorek zaczęłam zajęcia w tej szkole.

"Przerobienie" całej hiragany na dwóch lekcjach pokazało mi, że z pewnością będę miała co robić w nadchodzące długie jesienne popołudnia i wieczory. Na razie udało mi się nauczyć mniej więcej połowy z tego, więc nie jest źle, ale właśnie dotarłam do etapu, w którym znaczki zaczynają mi się bardzo ładnie plątać. Dobrze, że na opanowanie całości zostały jeszcze jakieś 2-3 tygodnie, potem dostanę w łapki podręcznik, który jest napisany tylko kaną, więc...
がんばつてね?

A wczoraj skończył się festiwal filmowy, udało mi się obejrzeć większość z tego, na czym mi zależało, więc imprezę uważam za udaną. Najbardziej zapadły mi w pamięć: izraelska Bańka mydlana (The Bubble) oraz japońskie Funuke (Funuke Show Some Love, You Losers!) i Ciastka truskawkowe (Strawberry Shortcakes), które gorąco polecam. Co prawda na Ciastkach... Tomowi udało się przysnąć, ale uważam, że to wina widza, a nie filmu. ;p Za to Chłopaka z okładki i Arię (na której, pomimo panującej na sali temperatury około +15°C, z kolei smacznie spała Dorota) można sobie spokojnie darować.

Ugh, to wracam do kany, w planie na dziś: なにぬねの...

zabawy z pocztą

2007-10-10T23:45:00.000+02:00

Jakiś czas temu, mój program pocztowy (The Bat w wersji 2.04.4) przestał się dogadywać z kontem gmailowym. Pocztę owszem, raczył odbierać, ale przy próbie wysłania czegokolwiek raczył mnie informacją:

Serwer zgłasza problem w komunikacie "".

I koniec.

Przez www oczywiście wszystko wysyłało się bezproblemowo, ale to jednak za mało, zwłaszcza, że mam uczulenie na domyślne formatowanie maili w html-u.
Dziś, po kilku minutach grzebania w ustawieniach (zrobionych zresztą dokładnie wg zaleceń ze strony supportu Gmaila) wszystko wróciło do normy. A jak? Wystarczyło w ustawieniach poczty wychodzącej zmienić zalecane Use STARTTLS: Yes (some clients call this SSL), które u mnie wyglądało tak: połączenie bezpieczne na zwykłym porcie (STARTTLS) // port 465 na: połączenie bezpieczne na specjalnym porcie TLS // port 465. Bosh...

Festiwal filmowy

2007-10-10T18:47:00.000+02:00

W piątek startuje Warszawski Festiwal Filmowy, który potrwa do następnej niedzieli, więc najbliższy tydzień będę dzielić miedzy pracę a wypady do kina.

Na razie mój plan przedstawia się następująco:

12.X (piątek) godz. 21 - Chłopak z okładki (Kinoteka)
16.X (wtorek) godz. 9 - Aria (Kinoteka)
19.X (piątek) godz. 18:30 - Funuke (Kinoteka)
21.X (niedziela) godz. 16 - Ciastka truskawkowe/Strawberry shortcakes (Kinoteka)

Bardzo możliwie, że coś jeszcze dojdzie - wszystko zależy od zapasów czasu wolnego (tego zawsze za mało) i gotówki, która też jakoś nie chce się samoistnie rozmnożyć. ;)

Gdyby ktoś chciał się ze mną wybrać na jeden z wymienionych filmów, albo podrzucić pomysły na inne seanse - mail, jabber i telefon działają. ;p

No i przy okazji wyszło, że nie pojadę do Krakowa na koncert The 69 Eyes - dziura w budżecie...

UPDATE FESTIWALOWY:

14.X. (niedziela) Bańka myslana o godz. 11 albo 18:30 (Luna lub Kinoteka)
14.X (niedziela) Kelnerka/Waitress godz. 18:30 (Kinoteka) - może ;)

Na poprawę humoru

2007-10-07T21:54:00.001+02:00

Od tygodnia pracuję na nowym stanowisku. Cieszę się z tego, bo mam okazję robić coś ciekawego, lepiej płatnego i używać w pracy nieco większej części mózgu niż poprzednio. ;)

Tylko dlaczego każdego dnia i to nawet po niepełnych ośmiu godzinach, wychodzę z pracy zmęczona prawie do granic możliwości? :/ Nie mam potem ochoty na nic - ani spotykać się ze znajomymi, ani iść na piwo, do kina, muzeum, whatever... Nie mam nawet ochoty grać w cokolwiek czy spać. Mogę za to całymi godzinami leżeć tępo gapiąc się w sufit, podczas gdy gdzieś bok gra muzyka. Ehhh...

Próbuję jakoś się wyrwać z tego stanu i ostatnio na poprawę humoru puszczam sobie coś takiego:

Czasem pomaga...

Wybory, wybory...

2007-10-04T21:57:00.000+02:00

Wpadłam dziś, nieco przypadkiem, na test, który miał określić moje preferencje polityczne i podpowiedzieć mi lub też upewnić w przekonaniu, na kogo powinnam zagłosować w nadchodzących wyborach. Nie powiem, żeby wyniki mnie specjalnie zdziwiły, chociaż partia z pierwszego miejsca raczej nie ma szans na mój głos.

Platforma Obywatelska - 75% zbieżnych odpowiedzi
Lewica i Demokraci - 75%
Polska Partia Pracy - 65%
Polskie Stronnictwo Ludowe - 60%
Samoobrona RP - 55%
Liga Prawicy Rzeczpospolitej - 45%
Prawo i Sprawiedliwość - 15%

Gdyby ktoś chciał sprawdzić, co powie mu szklana kula zadająca pytania, może to zrobić tutaj.

A w ogóle, gdy się nad tym całym cyrkiem polityczno-przedwyborczym zastanawiam, to coraz częściej przypominają mi się teksty Chumbawamby z płyty Never Mind the Ballots.

You want jobs? I've got jobs!
Hospitals? Top of my list!
Tax cuts and platform shoes
For every small businessman
Just give me your vote
Just give me your vote
Schools, prisons? Of course we'll build them!
Condoms for the American GIs!
Nuclear reactors breed like rabbits
Police oppression? You can have it, sir!
Just give me your vote
Put your cross in the box.

Windows Installer 3.0

2007-09-30T12:13:00.000+02:00

Jakiś tydzień temu padł mi dysk twardy (przynajmniej tak to wyglądało na początku) w kompie. Potem na szczęście okazało się, że całe zamieszanie i parodniowe odcięcie od netu (aua...), które zawdzięczam pobliskiej elektrowni i kilkuminutowemu odłączeniu prądu, nie miało aż tak groźnych skutków i zamiast wymieniać HDD musiałam jedynie postawić od nowa system. I radośnie rozgrzebać przy tym kupę złomu szumnie zwaną komputerem.

Ale zanim do tego doszłam i udało mi się przywrócić komputer do stanu względnej używalności, odkopałam gdzieś w pudle ze starym sprzętem zapasowy dysk i zabrałam się za instalowanie na nim Windowsa XP Pro. Poszło sprawnie. Większość sterowników też łyknął bez problemów. Ale przy driverach do grafiki (bo jednak rozdzielczość 1024x768 pikseli i 8-bitowe kolory na monitorze 19" nie wyglądały zachęcająco) zaczęły się schody. Instalator ATI Catalyst 6.11 uraczył mnie komunikatem, że do szczęścia jest mu niezbędny Mictosoft .NET Framework 2.0 i spokojnie się wyłączył. Na szczęście miałam to gdzieś pod ręką, odpaliłam i co? Dwa kliknięcia na OK i komunikat, że w systemie brakuje elementu Windows Installer 3.0. Bosh... Problem rozwiązałam odkopując gdzieś płytkę z SP2, ale ATI ma u mnie sporego minusa, bo to zdecydowanie nie było user friendly...

D-day is coming... Slowly.

2007-09-29T19:11:00.000+02:00

I w końcu się udało - promotor podpisał i mogłam oprawić moje "dzieło".

Co prawda tenże promotor nie przeczytał w wersji końcowej nic poza spisem treści i streszczeniem, chociaż wcześniej domagał się solidnego przemodelowania pracy (co sprowadzało się do napisania około 1/3 od nowa...), ale mniejsza już o to. Teraz pozostaje czekać na system antyplagiatowy i termin obrony.

A to chyba niestety trochę potrwa, bo gdy następnego dnia, po zdobyciu podpisu pana psora, chciałam złożyć pracę, odbiłam się od zamkniętych na głucho drzwi sekretariatu, na których wisiała kartka z napisem: Z powodu choroby pracownika sekretariat nieczynny.

I tak będzie do odwołania, a ponieważ sekretarka nie ma zastępstwa, a jest jedyną osobą, która może wprowadzić pracę w wersji elektronicznej do USOS-u, żeby ta mogła przejść przez system antyplagiatowy, więc... Trzeba czekać, aż znajdzie się jakieś zastępstwo.

I w ten sposób kolejny raz okazało się, kto rządzi na polskich uczelniach. Nie działa sekretariat - nie ma obron dla magistrantów i doktorantów, nie ma rady katedry, planu zajęć, etc... ;)